Útdráttarefni sem er óblandanlegt (eða aðeins að hluta til) við lausnina sem á að aðskilja (fóðurlausnin) er bætt við fóðrið og myndar tvo vökvafasa sem liggja saman. Með því að nýta mismun á leysni ýmissa efnisþátta í upprunalega leysinum á móti útdráttarefninu (þar á meðal leysni sem stafar af efnahvörfum), dreifast efnisþættirnir ójafnt á milli fasanna tveggja; síðari aðskilnaður vökvafasanna tveggja leiðir til aðskilnaðar íhlutanna. Til dæmis, þegar joðvatnslausn er dregin út með koltetraklóríði, flytur næstum allt joð inn í koltetraklóríðið og skilur þannig joð frá meginhluta vatnsins.
Grundvallaraðgerðin er eins-útdráttur. Þetta felur í sér að koma fóðurlausninni og útdráttarefninu í nána snertingu við blöndun, sem gerir efnishlutanum sem á að draga út til að fara yfir fasaskilið inn í útdráttarefnið þar til dreifing efnisins á milli fasanna tveggja nær í raun jafnvægi. Blandan er síðan látin setjast og aðskilin í tvö vökvalög: Útdrátturinn (fenginn úr útdráttarefninu) og raffínatið (fengið úr fóðurlausninni). Við fasajafnvægi í einu-stigi útdráttar er hlutfall styrks útdregins efnisþáttar B í þrepunum tveimur-þekkt sem dreifingarstuðull K- skilgreint sem:
K=yB / xB
þar sem yB og xB tákna styrk efnisþáttar B í útdrættinum og raffinatinu, í sömu röð. Þegar styrkur er tjáður verður að gera grein fyrir hinum ýmsu formum sem efnisþátturinn er til í og framkvæma útreikninga sem byggjast á samræmdri efnaformúlu.
Ef annar efnisþáttur, D, í fóðurlausninni er einnig dreginn út, er hlutfall dreifingarstuðuls efnisþáttar B og efnisþáttar D-sem táknar aðskilnaðarstuðul B miðað við D- þekkt sem sértæknistuðull, skilgreindur sem:
= KB / KD=yB · xD / (xB · yD)
Þegar > 1 er efnisþáttur B helst dreginn út;=1 gefur til kynna að íhlutunum tveimur sé dreift eins á milli fasanna tveggja, sem þýðir að ekki er hægt að nota þetta útdráttarefni til að aðskilja þá. Einþreps útdráttur gefur oft lágan útdráttarhraða (hlutfallið milli magns útdregins efnis í útdrættinum og upphafsmagns þess í fóðrinu) fyrir tiltekið efni, og uppfyllir oft ekki kröfur um ferli. Til að bæta útdráttarhraðann er hægt að nota ýmsar aðferðir: fjölþrepa kross-flæðisútdráttur, þar sem fóðrið og raffínatið úr hverju þrepi kemst í snertingu við ferskt leysi, sem nær hærra útdráttarhraða en krefst mikils magns af leysi og leiðir til lágs meðalstyrks útdregins efnis í útdrættinum; og fjölþrepateljari-straumútdráttur, þar sem fóðrið og leysirinn fer inn frá gagnstæðum endum fossa (eða bakkasúlu) og flæðiteljara- á milli þrepa, loksins út sem raffínat og útdráttur frá viðkomandi gagnstæðum endum. Þar sem bæði fóðrið og leysirinn gangast undir mörg útdráttarþrep, nær þessi aðferð hærra útdráttarhraða og hærri styrk útdregins efnis í útdrættinum, sem gerir það að algengu iðnaðarferli. Önnur algeng iðnaðaraðferð er samfelld mótstraumsútdráttur, framkvæmdur í mismunadrifs-snertiútdráttarsúlum (sjá útdráttarbúnað), þar sem fóðrið og leysirinn gangast undir massaflutning í gegnum snertingu á meðan það flæðir gegn-sem stendur. Á milli fóðurs og leysis er fasinn með meiri þéttleika kallaður þungi fasinn og sá sem er með minni þéttleika er létti fasinn. Létti fasinn fer inn neðst og flæðir yfir að ofan, en þungi fasinn er fóðraður efst og dreginn út neðst. Við notkun súlu er vökvafasinn sem fyllir alla súluna kallaður samfelldi fasinn, en hinn vökvafasinn-venjulega dreifður sem dropar innan samfellda fasans-kallaður dreifði fasinn. Dreifða fasavökvanum er dreift þegar hann fer inn í súluna og rennur saman í sérstakt lag áður en hann er dreginn út. Valið á því hvaða fasi (fóður eða leysir) þjónar sem dreifður fasi fer eftir bæði rekstrar- og vinnslukröfum. Að auki eru bakflæðisútdráttur og brotaútdráttur aðferðir sem geta náð meiri aðskilnaði.
