Frammistaða útdráttarefnis ræðst af uppbyggingu þess; til að virka á skilvirkan hátt verður lífrænt útdráttarefni að uppfylla tvö skilyrði:
Útdráttarsameindin verður að innihalda að minnsta kosti einn virkan hóp sem getur bundist málmjónum til að mynda útdráttarkomplex. Algengir virkir hópar taka til atóma eins og O, N, P og S. Þessar frumeindir búa yfir eintómra rafeindum og virka sem rafeindagjafar-sem vísað er til sem samhæfingaratóm. Súrefnisatóm eru þeir virku hópar sem oftast koma fyrir í útdráttarefnum;
Útdráttarsameindin verður að innihalda nægilega langa kolefniskeðju eða bensenhring. Þessir byggingareiginleikar tryggja að bæði útdráttarefnið og útdráttarsamstæðan sem myndast eru auðveldlega leysanleg í lífræna fasanum á meðan þau eru enn óleysanleg í vatnsfasanum. Hins vegar geta of langar kolefniskeðjur aukið seigju útdráttarefnisins eða valdið því að það storknar, sem gerir það óhentugt til notkunar. Venjulega fellur hlutfallslegur mólmassi útdráttarefnis á bilinu 350 til 500.
